Орчин үеийн өндөр шилэн барилгууд, ухаалаг утасны аппликейшн, секундээр хэмжигдэх цахим мэдээллийн хурдны хажуугаар нийслэл хотын нэгэн буланд цаг хугацааг түр зогсоосон мэт цэнхэр ТҮЦ (Түргэн Үйлчилгээний Цэг) дурайж харагдана. Энэ бол зүгээр нэг худалдааны цэг биш, Улаанбаатар хотын соёл, хэвлэл зохиолын түүхийг хэдэн арван жил нуруундаа үүрч яваа амьд гэрч юм.

18 настайгаасаа эхэлсэн ном, соёлын аялал

Энэхүү ТҮЦ-ний цонхоор дулаахан инээмсэглэл тодруулан суугаа Д.Цэрэнхүү гуай өөрийн амьдралыг ном, хэвлэлийн салбартай салшгүй холбожээ. Тэрээр дөнгөж 18-хан настай залуу охин байхаасаа л хэвлэлийн үйлдвэрт орж, хатуу хавтастай ном, сурах бичиг гардан хийж эхэлсэн түүхтэй. Насаараа соёлын салбарт зүтгэсэн тэрээр тэтгэвэрт гарсан ч гэртээ зүгээр суусангүй, хотын иргэдийг мэдээ мэдээллээр хангах "дуртай ажлаа" үргэлжлүүлсээр байна.

"Анх соёлын дэлгүүрт ажиллаж эхэлсэн юм. Ардчилалтай зэрэгцээд л энэ ТҮЦ-ндээ суусан даа. Би ерөөсөө энд тамхи, архи, эм зардаггүй. Дандаа л соёл, ном хэвлэл борлуулдаг" хэмээн эмээ өөрийн зарчим, мэргэжлээрээ бахархан өгүүлнэ.

Хэвлэмэл сонин ба цахим шилжилт

Одоогийн залуус утаснаасаа мэдээ уншдаг болсон цаг үе. Сонин унших хүний тоо эрс цөөрсөнд эмээ бага зэрэг харамсах бөгөөд дээр үед өдөртөө олон арваар нь зардаг байсан бол одоо өдөрт 1-2 сонин зарагдвал их баярладаг тухайгаа хуваалцлаа.

ТҮЦ-ний цонхонд өнөөдөр ч хуучны танил сонин, сэтгүүлүүд өрөөстэй харагдана:

• "Өдрийн сонин" болон "Монголын үнэн"

• "Утга зохиол урлаг" сонин

• Залуус, хөгшдийн тархийг цэнэглэх "Үгийн сүлжээ", "Шуурхай" кроссворд

Хэдийгээр цахим үе ирсэн ч эмээ шинэ технологиос хоцроогүй ээ. Тэрээр ухаалаг утас ашиглаж, карт уншдаг ПОС машин ажиллуулан, орчин үеийн худалдан авагчидтайгаа хэдийн хөл нийлүүлэн алхжээ.

Сонины борлуулалт муудсан тул эмээ  ТҮЦ-ндээ кофе, цай, бохь, чихэр, утасны карт зэрэг ойр зуурын зүйлс нэмж зарах болжээ.

"Айлтгүй, зүгээр суухаар өөрөө өөрийгөө саатуулаад, ганц нэг төгрөг олж сууна" гэх түүний үгнээс түүний хөдөлмөрч, дайчин чанар нэвт харагдана.

Цэнхэр ТҮЦ бол зөвхөн худалдаа хийдэг газар биш, Улаанбаатарын гудамжинд соёлыг түгээж үлдсэн сүүлчийн "амьд музей", соёлын цайз юм. Технологи хэдий хөгжсөн ч шинэ хэвлэгдсэн сонины өвөрмөц үнэр, хуудас эргүүлэх чимээ, ТҮЦ-ний эмээгийн халуун дулаан яриаг ухаалаг утасны дэлгэц хэзээ ч орлож чадахгүй билээ.